aborjin duası @eogleni 'nin hediyesi

Seni ayakta tutmaya yetecek kadar

Güzelliklerle dolu bir yasam sürmeni dilerim,

Aydinlik bir bakis açisina sahip olmana yetecek kadar

günes diliyorum.

Günesi daha çok sevmene yetecek kadar

yağmur diliyorum.

Ruhunu canli tutmana yetecek kadar

Mutluluk diliyorum.

Yasamdaki en küçük zevklerin daha büyükmüs gibi algilanmasina yetecek kadar

aci diliyorum.

İsteklerini tatmin etmeye yetecek kadar

Kazanç diliyorum.

Sahip oldugun herseyi takdir etmene

Yetecek kadar kayip diliyorum.

Son elveda'yi atlatmana yetecek kadar

'Merhaba' diliyorum.

CEM-moskova eline sağlık :D

GİT-ME

Zaman doldu, gitmen gerekiyor galiba. Peki, gitmek istiyorsan gidebilirsin demem gerekiyor şu anda. Peki, git; ama, önce banyo dolabımda duran ve hiçbir zaman işe yaramayan hapları dökelim önümüze. Rengine bakmaksızın birer ikişer yutalım hastalıktan kaçarcasına. Acılarımızla kanırtalım boğazımızı ve yazalım görkemli vedamızı.


Peki, hadi git. Peki, git; ama, şimdi birer sigara tüttürsek akşam güneşine karşı, sonra sigaranın son kıvılcımıyla odayı yaksak, çocukluğumuzu, sorumsuzluğumuzu yaksak. Elbiselerimizden kurtulup her yanımızı kanatarak konuşsak. Gitme, demiyorum sana. Git; ama, bir bıçağın keskinliğini bileğimde hissettirerek gitsen. Şimdi mutfağa koş ve en keskin sözleri tuttur güzel dudaklarına. Odamın her yerine kısık sesle ağlayarak kes bileklerimizi, taş zemine uzanalım biraz, öyle git!


Ben kötüyüm, önce kendimi acıtırım, sonra iyileştiririm. Kendimi yaralarım ve öyle öğrenirim bir aşkın ruhumda bırakacağı onarılmazlığı. Bir hışımla fırtına sokarım içime, alışırım gidişine de, git; ama; gitmeden son bir oyun oyna benimle. Başucumdaki boş silahı al, iki kurşun koy, kafana daya ve bas tetiğe. Yastığımdaki kan izlerine bakmadan bas tetiğe. Ben öldükçe bas, bastıkça öl ve öldür içimdeki her şeyi, öyle git. Sonra biraz daha yat, biraz daha uyu, bedenini bedenime sür, son kez seviş benimle. Ya da sevişmeden git.


Hadi tut ellerimden ve bırak bedenini bedenimle boşluğa, korkma. Güzel gözlerini dik gözlerime ve son kez konuş benimle. Ama sen gözlerini gözlerime dikerek konuşamazdın ki! Bak, gitmene bir şey demiyorum, git; ama, bana yalan olmadığını söyle sevginin, o ilk heyecanlarının ve yemeğine, sağlığına dikkat edeceğini söyle. Sonra yüzüme bak derin derin ve terk edişinin yüzümde oluşturduğu derin çizgilere dokun. Çek gecenin koynunda asılı duran ipi. Öldür yalanlarımızı, yarınlarımızı ve gözyaşlarımızı, öyle git.


Neden şimdi her cümle birbirimizi yaralamak için kuruluyor? Neden aşkla bakan gözlerde nefret gölgeleniyor artık? Seni seviyorum, cümlesini duyamadığım bir ağızdan neden onca kötü söz duyuyorum? Neden bu şehrin tüm sokaklarında seni arıyorum hala? Bitti, bitti, bitti… Bu cümleyi senden duyduğumda en çok üzüldüm biliyor musun? Beni en çok yaralayan sen oldun ve biliyorum ki en çok seven de. Şimdi hangi ilaç iyi gelir bana, kim durdurabilir kalbimden fışkıran umutsuzluğu? Hiçbir soruya cevap vermeden, başka dillerde vedalaşarak git.


Peki, artık hiçbir şey diyemiyorum sana…git; ama, üzerine kokun sinmiş kapşonlu yeşil üstü, bir de birayla güzel giden o sigaranın boş kutusunu alma. Alma ki seni unutmayayım. Alma ki bana bir kez bile sarılmadığını, seni seviyorum, diyemediğini unutmayayım.


Her aşk bitermiş ve biten her şey başka bir biçimde yeniden başlarmış. Bir gece vakti ilk göz göze gelişimiz, meydandaki ilk gözyaşlarımız, sana ilk sarılışım, beni ilk öpüşün ve sert gülüşümün altında sana sıkıca sarılmış, bağlanmış küçük çocuk. En çok o üzüldü, en çok o öldü sen her ‘’bitti!’’ dediğinde. Ben kafası karışık bir adamım ve istediğim şey sadece huzur, sadece sen, sadece biraz umut. Peki, gitmek istiyorsan git; ama, hayatımda hiç kimseyi senin kadar sevmediğimi, bunu kendime bile itiraf etmekten korktuğumu bil de git…git…Git… me…gitme…gitme…Her şeye rağmen seninle olmak güzel...

CEM-moskova

CEM MOSKOVA'DAN eline sağlık kardej

BİR ERKEĞİ SEVMEK

Başka bir zamanda kalmış olmalıydı yüreğim. Başka bir yerin sonsuz masumluğuna çalınmış olmalıydı belki de gözlerim. Yemyeşil düzlüklerde salınan bir kız çocuğu gibi günahsızdım. Ve kimsenin uğramadığı bir dağ kulübesi kadar ıssız, silahsız ve ansızdı bir erkeği sevmek.

Bir kağıt buruşturup atıyorum odamın sıcaklığına şimdi. Bir kağıt daha ve bir yenisi daha… Hiçbir şey yazılamıyor silinmedikçe zihnimin karanlık geçmişinden cam kesikleri. Bir yol kenarında durup sabahlamak istiyorum bitmeyen gece yarısı filmlerinin sonlarında. Ayakta, dimdik ve yoldan geçen otostopçuların güzelliklerine aldanmadan sabahlamak... Güneşin ilk ışıklarını fark edemeyecek kadar sersemleyerek sabahlamak... Makyajım bozulmadan!

Olmayan çocuğumla konuşuyorum geceleri, olmayan uykularımın muhteşem rüyalarında. Acıyorum ve acıkıyorum ruhani gece mesailerimin en alakasız yerlerinde. Bir anlam bulmalıyım bugüne de. Bugünü de bir kılıfa sokmalıyım hemen kalbim. Yoksa senle yaşanmaz!

Aynı cümleyi milyonlarca kez tekrarla bana dilsiz sevgilim. Hep aynı yerde vurgula özneyi. Hep aynı cümlede gözlerini gözlerime dik ve beynimi başka bir iklimin toprağında gevşet. ''Lütfen'' ile başlayan ve sonunda emir kipleri bulunan devrik kurgular yarat bana. Yatağımı zindan, gözlerini zincir et bana hadi. Hadi tut yine yüreğimin en ince yerinden ve bağla beni hayatın tam ortasındaki çirkefe. Yüz yüze geldiklerinde birbirlerinden utanan insanlar türet. Hepsi de gay olsun, hepsi de hayat kadını, hepsi de travesti. Bir tek sen akla kendini ve annem oluver en erkeksi duruşunla. Gözlerinde siyah kalemiyle annem ol, erdem ol ve doğur beni ayrımsız, tertemiz bir dünyaya yeniden.

Derinden içli bir şarkı bırak evimin babamsız duvarlarına. Siyah tüllerinle salın gecemin kırık merdivenlerinde tutamaksız. Acılarımı birer birer yak ve beni unut yangının en güçlü yerinde. Bir tren sesiyle başlat günümü ve aynı trenin yalnızlığıyla bitir gecemi. Hiçbir şey anlama söylediklerimden ve hiçbir şey anlatma yarım yamalak lugatların siyah sıcak sözcükleriyle bana. Gözyaşlarını vazomda sararmış son gülüne dök. Vazo dolsun ve odamı sel alsın acılarınla. Göreceksin ki benim acılarım senin acılarını dindirecek.

Beni dizlerinin dibine oturt ve neden böyle olduğumu anlat bana. Neden yalnız kaldığımı, herkese inat direnerek yaşamak ve yaşlanmak zorunda olduğumu anlat. Hayatımdaki belirsizlikleri belirle titreyen ellerinle. Kimsenin yoramadığı canımı yor saatlerce. Ağla sonra ve ağlat çocukluğumu, gençliğimi, eşimi, cinselliğimi, eşcinselliğimin eşsiz öldürücülüğünü!

Babam dahil hayatımdaki bütün erkekler beni terk ettiler biliyor musun? Ben hep inandım, hep ağladım gidenin ardından ve bıkmadan sevdim susarak. Yüreğimdeki her zerreyi bir yerlerine kustum bu koca şehrin. Kalbim ağzımda en tenha yerlerde gezindim. Bir arsızın gecenin sessizliğine türkü yakması kadar zamansız ve ayıplanasıydı bu coğrafyada bir erkeği sevmek!

Şimdi bana bir insan çiz. Bana insan gibi bir insan çiz ne olur. Annem ol, babam ol bir anda ve dilsizliğine, çaresizliğimize büyük harflerle haykır sevgilim. Ellerinin ellerime dokunmasına izin vermeyen kalpleri mühürleyeceğim. Topuk seslerini takip ettiğimiz Azrail, bir pamuk helvada kalmış çocukluğumu geri vermediği sürece ben büyümeyeceğim, çarşaflarım hep kanlı kalacak ve ne mutlu ki hep bir erkeği seveceğim

Cem / Moskowa

biliyormusunuz amerika da mahkeme nın karar ermeni katliamını onayladı :(

biliyormusunuz amerika da mahkeme nın karar ermeni katliamını onayladı :(

Answer here

İstanbul Ağrısı @S_ZIRHLI bro nun hediyesi :D

kanatlari parca parca bu agustos geceleri yildizlar kaynarken sangir sungur ayaklarimin dibine dokulen sen eger yine istanbul'san yine kan kopuklu cehennem sarmasiklari buyutecegim pancak pancak siirler tukurecegim demek yine ben limandaki direkler ormaninda butun bandiralar ayaklaniyor kapi onlerinde boyunlarini bukmus tek tek kafiyeler yahudi sokaklarini aydinlatan telaviv sarkilari mavi asfaltlara cokmus diz bagliyor eger sen yine istanbul'san kirli dudaklarini bulut bulut dudaklarima uzatan sirkeci gari'nda tren cigliklariyle bicaklanip intihar dumanlari icindeki haydarpasa'dan anadolu ustlerine bakip bakip aglayan sen eger yine istanbul'san aldanmiyorsam yakalari karanfilli ibneler eger beni aldatmiyorsa kulaklarimdan kan fiskirincaya kadar yine senin emrindeyim utanmasam gozlerimi damla damla kadehime damlatarak kendimi yani su bildigim atilla ilhan'i zehirleyebilirim sonbahar karanliklari tuttu tutacak tarlabasi pansiyonlarinda bekarlar bugulaniyor imtihan cigliklari yukseliyor universite'den tophane iskelesi'nde diesel kamyonlari sarhos direksiyonlarinin koynuna girmis bickin soforler uykusuz dalgalaniyor ulan istanbul sen misin senin ellerin mi bu eller ulan bu gemiler senin gemilerin mi minarelerini kurdan gibi dislerinin arasinda liman liman goturen ulan bu mazot tukuren bu dovmeli gemiler senin mi aksamlar yassildikca neden boyle devlesiyorlar neden durmaksizin imdat kivilcimlari fiskiriyor antenlerinden neden peki istanbul ya ben ya misralarini dort renkli duvar afisleri gibi boy boy gumruk duvarlarina yapistiran yolcu abbas ya benim kahrim ya senin agrin agir kabaralarinla uykularimi ezerek deliksiz yasattigin caresiz zehirle kusan cilgin bir yilan gibi burgu burgu icime bosalttigin o senin agrin o senin eger sen yine istanbul'san yanilmiyorsam koltugumun altinda eski bir kitap diye goturmek istedigim sicilyali balikcilara marsilyali dok iscilerine satir satir okumak istedigim sen eger yine istanbul'san eger senin agrinsa igneli besik gibi her tarafimda hissettigim ulan yine sen kazandin istanbul sen kazandin ben yenildim kulaklarimdan kan fiskirincaya kadar yine emrindeyim olsem yalniz kalsam cuzdanim kaybolsa parasiz kalsam tenhalarda kalsam carpilsam hic bir gun hicbir postaci kapimi calmasa yanilmiyorsam sen eger yine istanbul'san senin isliklarinsa kulaklarima saplanan bu isliklar gozbebeklerimde gezegenler gibi donen yalnizligimdan bir tekmede kapilarini kirip ciktim demektir ulan bunu sen de bilirsin istanbul kac kere yazdim kimbilir kac kere kirpiklerimiz kasaturalara donmus diken diken 1949 eylul'unde birader mirc ve ben sokaklarinda mohikanlar gibi ates yaktik sana taptik ulan unuttun mu sana taptik
Atilla İlhan

kısa ve öz

. (nokta) ile .(noktalamak) gerekir bazen konuları derine inmeden derinlenmeden sevenin sevileceği ihtimali yok .(nokta) kadar oyüzden ilijiler ne türlü olursa olsun birgün .(nokta)lanacak ve o gün .(nokta) yerine ,(virgül) koyanların bajı ağıracak benden sölemesi tecrübe

SÜLEYMANİYE CAMİİ RESTORASYONU bir arkadajımın yazısı direk alıntı :) ama dikkatle okuyun

SÜLEYMANİYE CAMİİ RESTORASYONU

Süleymaniye Camii restore edilecek denildiğinde, ne yalan söyleyelim, içimiz cız etmişti.

Son 10 yıldaki benzer çalışmalar yeterince ürkütüyordu. Nitekim, korktuğumuz da başıma gelmiş !.

Ne yalan söyleyelim, daha gidip göremedik. Kim bilir gördüğümüzde, daha neler neler ortaya çıkacak. Ama, açılışla ilgili haberlerden öğrendiklerimiz, tüylerimizi diken diken etmeye yetti.

Efendim restorasyon sırasında “kubbede bulunan yazıda bir harfin unutulduğu” ve “kurul kararı” ile bunun tamamlandığı söylendi.

Ya Rab !. Bu adamlar cahil, bu adamlar cüretkâr ve bu adamlarda izan kalmamış.

İzan kalmamış, çünkü İZANLI OLSALARDI böyle bir hatanın hata olamayacağını, bir çok müderrisin ders verdiği bir ortamda imla yanlışının sebepsiz olamayacağını düşünmeleri gerekirdi !.

Bu adamlar CÜRETKÂR, çünkü bu cüreti kendilerinde görmeselerdi, Sultan Süleyman devrinde Mimar Sinan yapısı olan bir eserde hata bulmaya ve düzeltmeye kalkmazlardı.

Hepsinin üstünde bu adamlar CAHİL. Çünkü biraz bilgili olsalardı, “hata dediklerinin” aslında, Koca Mimar Sinan tarafından hem Sultana hem de camiye gelenlere verdiği “bir ders” olduğunu bilirlerdi.

O ders de şuydu: “Hatasız olmak, eksiksiz yaratmak sadece Hazret-i Allah’a ait bir meziyettir. İnsanoğlu hiçbir şeyi eksiksiz yapamaz. Bu mükemmel görülen cami bile tam değil eksiktir. Bu bir harf bile olsa”

Koca Mimar Sinan farklı bir hatayı da ileri ki yıllarda, Selimiye Camii’nde tekrarlamıştır. İnş’Allah onu da restore edip, düzeltmeye kalkmazlar...

Aslında yetkililerin, Allah korkusuna da sahip olmaları gerekir !. Acaba, çok şey mi ümit ediyoruz !.

Allah aşkına bu yazıyı dağıtınız, belki izanlı ve yetkili biri çıkar da, gereken düzeltmeyi yapar.

Not: Kubbede restorasyon sırasında boş toprak küpler bulunduğundan bahsediliyor. Bu küpler, gerçekte 1958 yılında camideki olağanüstü akustiğin sebebini aramak için yapılan çalışmada bulunmuşlardı.

Hakan HANLI, Ph.D

Kıdemli Avukat

Ankara ve Brüksel Baroları Üyesi

Uluslararası ve Avrupa Hukuku Uzmanı

« HUKUK, ADÎLİN SANATI’DIR»